Specjalnie dla osób nie znających angielskiego, kilka najważniejszych faktów wybranych z opisu badania:

Zaczniemy od najważniejszej rzeczy, czyli skuteczności. Wszystko ładnie widać na tym wykresie:

Widać tam 3 grupy pacjentów - wszyscy zaczynali z tego samego poziomu, który na skali EDSS wynosił mniej więcej 4 punkty. Różnice w pierwszym słupku biorą się stąd, że wyznacza on średnie samopoczucie pacjentów w ciągu 3 miesięcy - kiedy terapia zaczęła już działać. Na samym początku eksperymentu nie było żadnych różnic.

Cztery punkty na skali EDSS oznaczają: Pełna mobilność bez pomocy, pacjent samowystarczalny, potrafi funkcjonować ponad 12 godzin dziennie pomimo poważnych utrudnień, zdolny do przebycia bez pomocy i odpoczynku około 500 metrów.

Grupa, która otrzymywała placebo, po 18 miesiącach badania miała średnio nieco ponad 5 punktów na skali, co oznacza: Zdolny do przebycia bez pomocy i odpoczynku około 200 metrów, ostra niewydolność układu funkcjonalnego, wystarczająca by uniemożliwić pełną aktywność (np. pracę przez cały dzień w warunkach nieprzystosowanych).

Grupa otrzymująca niskie dawki GLA pozostała na takim poziomie, z jakiego zaczynała badanie.

To, co najbardziej nas interesuje - grupa otrzymująca duże dawki GLA (14 ml oleju z ogórecznika dziennie). Pacjenci w tej grupie mieli średnio 2 punkty na skali pod koniec eksperymentu. 2 punkty oznaczają: Liczne drobne objawy niewydolności jednego elementu układu funkcjonalnego.

W praktyce oznacza to, że ludzie którzy ledwo byli w stanie dojść do sklepu przed podjęciem terapii, po jej zakończeniu mieli np jedynie lekkie drżenie rąk. Choroba u nich cofnęła się.

Kolejna ważna rzecz, o której wspomniano w badaniu - testy czerwonych krwinek wykazywały, że poziom GLA w ich błonie komórkowej wracał do "normalnego" poziomu po upływie dopiero 2 lat. Oznacza to też, że przynajmniej tyle powinna trwać terapia aby uzyskać pełen efekt - wszystko wskazuje na to, że tym efektem jest pełne zatrzymanie choroby oraz cofnięcie się sporej ilości zmian.